شبنامه

نهضت‌ نقد، تنها راه‌ پويايي‌










«آنچه‌ مهم‌ است‌، اين‌ نيست‌ كه‌ چه‌ كسي‌ حكومت‌ مي‌كند، بلكه‌ اين‌ است‌ كه‌ چگونه‌ حاكمان‌ را مميزي‌ مي‌كنند.» (كارل‌ پوپر)
پوپر با ذكر اين‌ جمله‌ بر اهميت‌ مركزي‌ نقش‌ نهادهاي‌ سياسي‌ براي‌ اصلاحات‌ اجتماعي‌ تاكيد مي‌كند. نظام‌ براي‌ اصلاح‌ خود احتياج‌ به‌ نقد و پرسشگري‌ شهروندان‌ بيرون‌ حاكميت‌ دارد، متشكل‌ شدن‌ افراد در احزاب‌، مانند كاناليزه‌ كردن‌ مطالبات‌ شهروندان‌ و پاستوريزه‌ كردن‌ اين‌ خواست‌ها و رساندن‌ اين‌ مطالبات‌ و خواست‌ها به‌ نظام‌ حاكم‌ است‌. نظام‌ سياسي‌ حاكم‌ هرگز نخواهد توانست‌ از موضع‌ قدرت‌ خود را نقد كند و اين‌ موضوع‌ كاركرد و كارويژه‌ احزاب‌ را نمايان‌ مي‌سازد. نهادينه‌ كردن‌ اصلاحات‌ و تداوم‌ اصلاح‌، تنها با تقويت‌ احزاب‌ و مطبوعات‌ و رسانه‌هاي‌ مستقل‌ و نهادهايي‌ كه‌ مستقل‌ از قدرت‌ و از بيرون‌ نظاره‌گرند، قابل‌ تحصيل‌ است‌. مانس‌ اشپربر حزب‌ را ابزار انقلاب‌ مي‌دانست‌ و مي‌گفت‌:«آن‌ زمان‌، هنوز كار به‌ اينجا نكشيده‌ بود كه‌ حزب‌ از «وسيله‌» به‌ خود «قدرت‌» تبديل‌ شود، خودش‌ ديكته‌ كند و ديگر خود را وسيله‌ نداند، بلكه‌ هدف‌ بداند.» اين‌ نكته‌ به‌ ما مي‌آموزد كه‌ حزب‌ نيز دچار آفاتي‌ مي‌گردد كه‌ اين‌ نهاد را از هدف‌ اصلي‌اش‌ دور و منحرف‌ مي‌نمايد. حزب‌ در روند اصلاحي‌ وسيله‌يي‌ است‌ براي‌ اصلاح‌ و نبايد قدرت‌ را هدف‌ قرار دهد. اين‌ نكته‌ شامل‌ حال‌ نهادهاي‌ ديگر نيز مي‌گردد، اين‌ آفتي‌ است‌ كه‌ در كمين‌ نهادينه‌ شدن‌ اصلاح‌گري‌ نشسته‌ است‌. احزاب‌ و نهادهاي‌ مستقل‌، اصلي‌ترين‌ رسالت‌شان‌ نقد قدرت‌ است‌. «نهضت‌ نقد» مي‌بايست‌ شامل‌ حال‌ همه‌ گردد. پويايي‌ و تكامل‌ در گرو گسترش‌ «نهضت‌ نقد» است‌.


+ روزبه میر ابراهیمی ; ۸:٥٩ ‎ب.ظ ; شنبه ٦ مهر ،۱۳۸۱
comment نظرات ()